Το Νερό της Ζωής

Στο Χριστιανισμό ο όρος "Ύδωρ Ζωής" ή Ζωντανό Νερό αναφέρεται στο Άγιο Πνεύμα και στις  ζωογόνες ιδιότητές του.

Ιδού μερικά εδάφια της Καινής Διαθήκης ως τροφή για σκέψη:

«Την εσχάτη ημέρα, κατά τη μεγάλη εορτή, ο Ιησούς στάθηκε και έκραξε λέγοντας: εάν κάποιος διψάει, ας έλθει προς εμένα κι ας πιει. Εκείνος που πιστεύει σε μένα, καθώς είπε η Γραφή, από την κοιλία του θα ρεύσουν ποταμοί ύδατος ζώντος. Το είπε αυτό εννοώντας το Πνεύμα το οποίο θα λάμβαναν όσοι πίστευαν σε αυτόν.» (Κατά Ιωάννην, Ζ: 37-39)

«Όποιος πιει από το ύδωρ που εγώ θα του δώσω δεν πρόκειται να διψάσει εις τον αιώνα· Αλλά το ύδωρ που εγώ θα του δώσω θα γίνει μέσα του πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον.» (Κατά Ιωάννην Δ: 14)

«... Σ' αυτόν που διψάει θα δώσω από την πηγή του ύδατος της ζωής, δωρεάν».
(Αποκάλυψη ΚΑ: 6)

«Και μου έδειξε ποταμόν ύδατος ζωής, λαμπρόν σαν κρύσταλλο, που εκπορεύεται από το θρόνο του Θεού και από το αρνίο (Χριστό).» (Αποκάλυψη ΚΒ: 1)

Πώς οδηγείς την άμαξά σου;

Ποιος είναι εκείνος που αποφασίζει για την πορεία της "άμαξάς" σου; 
Εσύ, ο αμαξηλάτης, με το υπερφίαλο εγώ σου ή ο Κύριος της "άμαξας" και δημιουργός σου; Μήπως αφήνεις τα "άλογα" αχαλίνωτα να τραβάνε την "άμαξα" κακήν-κακώς όπου εκείνα θέλουν, αδιαφορώντας για τον προορισμό που θέλει να την πάει ο υψηλός επιβάτης της άμαξας, το Πνεύμα;

Μήπως οι επιθυμίες και τα συναισθήματά σου έχουν την τελευταία λέξη για το δρόμο που θα πάρει η άμαξα, κι εσύ ο αμαξηλάτης απλά κρατάς τα χαλινάρια χωρίς να τα ελέγχεις; 

Μήπως την άμαξά σου την κατευθύνουν τα μίση και τα πάθη σου, η εκδικητικότητά σου, η ματαιοδοξία σου, η φιλαυτία, οι φοβίες σου, η ζήλια και ο φθόνος, αντί για τη σοφία, τη σύνεση, την πίστη, την αγάπη και την ειρήνη; 

Αν άφησες τα "άλογα" αχαλίνωτα να καλπάζουν, σέρνοντας την άμαξα στην τύχη από δω κι από κει, μην παραπονιέσαι αν κάποια στιγμή θα σε ρίξουν στο γκρεμό...

Το Πνεύμα είναι ο αρχιτέκτονας της Ύπαρξης

Το πνεύμα ή συνείδηση είναι απρόσωπο, άυλο και αθάνατο. Είναι ο αρχιτέκτονας του οικοδομήματος του θεϊκού ανθρώπου. 

Ο "οικοδόμος" της πνευματικής ψυχής είναι η θέληση και ο "επιστάτης" είναι η λογική. 

Στην πλειονότητα των ανθρώπων η πνευματική ψυχή βρίσκεται σε βρεφικό στάδιο.

Για να ολοκληρώσει ο αρχιτέκτονας-πνεύμα το οικοδόμημα της πνευματικής ψυχής δεν αρκεί η θέληση και η λογική. Χρειάζονται απαραιτήτως και τα συναισθήματα. Άνθρωπος χωρίς συναισθήματα, εκείνος που δεν είναι ούτε "ζεστός" ούτε "κρύος", αλλά χλιαρός, είναι χωρίς ενέργεια. Σε αυτόν ο Χριστός της Αποκάλυψης παρήγγειλε: "θα σε εξεμέσω". Τόσο μεγάλη σημασία έχουν τα συναισθήματα του ανθρώπου.